تهران - حیات همراه دکتر «مجید بقایی» روی منطقه دوربین می‌کشیدند. حسابی غرق کار بودند. گلوله توپ که زوزه کشید، زمین و زمان در یک لحظه تیره و تار شد... بالای سرش که رسیدیم، دیدیم «بقایی» و یکی ـ دو نفر شهید شده‌اند. دویدیم سمت «حسن» . دفعتاً بلند شد و نشست و دستی به صورتش کشید و گفت: «یاحسین یاحسین!» در آن دو ساعتی که زنده بود، مدام ذکر یا حسین می‌گفت. فکر نمی‌کردم دیگر صدای دلنشین بچه باصفای مسجد لرزاده میدان خراسان و مغز متفکر اطلاعات عملیات جنگ را نشنوم. لب‌هایش که از ذکر بازماند، شهید شده بود.